Aanspreken...februari 2009
Regelmatig word ik in het centrum aangesproken door inwoners van Veendam. Op straat tussen de middag, tijdens het boodschappen doen, in de pauze van een voorstelling bij vanBerensteyn. Vaak gaat het dan over zaken waar mensen ontevreden over zijn. Over de branden in het centrum en de daardoor opengevallen plekken en over de verpaupering van sommige panden in het centrum. Vaak overheerst in die reacties de boosheid.
Het gebeurt veel minder vaak dat mensen spontaan zeggen dat ze tevreden zijn over Veendam, over de voorzieningen, het groen, over alle verbeteringen in het centrum. Het is leuk om te horen dat mensen tevreden zijn. Het valt me elke keer weer op, dat de meest positieve reacties te horen zijn op de bijeenkomsten van nieuwe inwoners die we twee keer per jaar in het Oude Raadhuis organiseren. Zalig om te mogen reageren op complimenten.
Het is veel lastiger om te reageren op de boze reacties. Je snapt heel goed wat mensen bedoelen. Ze zijn niet boos op jou persoonlijk, maar boos om het feit dat er weer een pand is afgefikt. Ze ergeren zich aan panden die verwaarloosd worden. Het is dezelfde reactie als die ik zelf heb. Wat we aan de ene kant van het centrum aan het opbouwen zijn, wordt aan de andere kant weer afgebroken. Een machteloos soort boosheid.
Veel van de mensen die ik tegenkom spreken de gemeente er op aan. "Doe er wat aan! Dwing eigenaren om de zaak op te knappen. Voorkom dat er nog een brand uitbreekt."
Ik snap die reacties, ik vind ze vaak ook wel terecht en toch......de mogelijkheden van de gemeente zijn beperkt. We kunnen extra toezicht op straat zetten, de camera's extra laten uitkijken, de politie vragen extra opsporingsinspanning te leveren. Maar garanderen dat er geen brand meer komt, kunnen we niet. Soms ontstaan branden spontaan, soms zijn er mensen die branden bewust veroorzaken.
We kunnen eigenaren aanspreken op achterstallig onderhoud. In sommige gevallen kunnen we ondersteuning bieden. We kunnen de nieuwe wettelijke instrumenten inzetten waarmee we uiteindelijk soms kunnen dwingen tot onderhoud of in enkele gevallen zelfs tot onteigening kunnen overgaan. Maar het zijn langdurige en arbeidsintensieve trajecten. Ondertussen gaat de verpaupering gewoon door. Soms omdat eigenaren onvoldoende middelen hebben om hun bezit op te knappen, soms omdat ze er speculatieve bedoelingen mee hebben.
Zoals ik al schreef: het is terecht dat mensen de overheid er op aan spreken. Dat ze mij aanhouden op straat en mij vragen er wat aan te doen. Daar is niks mee mis.
Maar, ik vind dat niet voldoende. Ik vind dat burgers en ondernemers niet alleen de overheid moeten aanspreken, maar ook elkaar.
Veiligheid ontstaat door samenwerking, de samenleving maak je samen. Het wordt tijd dat we niet alle heil van de overheid verwachten. We moeten elkaar weer aanspreken op het gedrag. Ook op de manier waarop omgegaan wordt met eigendommen. De veroorzaker deelgenoot maken van je ergernis. De ander duidelijk maken wat het voor je betekent wanneer je zelf er alles aan doet om je winkel mooi te maken en die investering teniet wordt gedaan door het verwaarloosde pand ernaast.
Blijf mij vooral aanspreken op wat u vindt dat er niet goed gaat, maar doe niet alleen dat.....
Ab Meijerman
portalpagina
Raadhuisplein 5